ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0.0pt;margin-bottom:0.0pt;" id="docs-internal-guid-c5091d58-7fff-0b43-ef64-1040bc8d47df">Ομάδα 1 - Εβδομάδα 12 - Δραστηριότητα 1

Μέλη ομάδας:

Dimitra Drakoula

Spyridoula Lytra

Eleftheria Nousiopoulou

Zoi Rapti

Aikaterini Sereti

Antonia Tsiakalou

Βίντεο αφηγήσεων:

https://drive.google.com/drive/folders/1GGM0BVVA4QElN6u1Kb27eZw-ttylzVgU

Α) Βιογραφικές Αναφορές

Οι βιογραφικές αναφορές αποτελούν το θεμέλιο για τη μετάβαση από τη γενίκευση στην αναγνώριση του υποκειμένου. Όπως επισημαίνουν οι Sole & Wilson (2010), οι ιστορίες εξωτερικεύουν την «άυλη γνώση» (βιώματα, αξίες, τραύματα) που δεν αποτυπώνεται σε γραφειοκρατικά έγγραφα. Συγκεκριμένα, στο διαπολιτισμικό σχολείο Ρεθύμνου, η άρνηση του μαθητή από τη Συρία να σχεδιάσει την οικογένειά του αποκάλυψε το τραύμα του πολέμου. Στις δομές προσφύγων, η λήψη κοινωνικού ιστορικού παιδιών από τη Σομαλία, το Μπαγκλαντές και την Αίγυπτο υποδεικνύει βιώματα βίας. Στον εργασιακό χώρο, η ιστορία επαναπατρισμού μιας παλιννοστούσας από τη Γεωργία απέσυσε τις προκαταλήψεις των συναδέλφων. Αντίστοιχα, για ένα προνήπιο Ρομά και την Τσιάντσι (μαθήτρια από την Κίνα στο φάσμα του αυτισμού), οι βιογραφίες μετατοπίζουν την προσοχή από το έλλειμμα στις κλίσεις τους (ζωγραφική, συμβολικό παιχνίδι).

Β) Οι Συνδέσεις της Ομάδας

Η σύνδεση των μελών επιτυγχάνεται μέσω κοινών εμπειριών και εναλλακτικών μορφών επικοινωνίας, ενδυναμώνοντας την αίσθηση του «ανήκειν» (Sole & Wilson, 2010). Στους εργασιακούς χώρους, το χιούμορ μετατρέπει την πίεση σε συλλογικότητα. Στις δομές προσφύγων, η ανάγκη επικοινωνίας επιστρατεύει τη νοηματική, τα αγγλικά ή ψηφιακές μεταφράσεις, ενώ ένας χαιρετισμός στη μητρική γλώσσα κέρδισε την εμπιστοσύνη έφηβης από τη Σομαλία. Στις τάξεις, ο μαθητής Ρομά εντάσσεται μέσω οπτικού υλικού, ο μαθητής από τη Συρία μέσω του σχεδίου ενός γηπέδου, και η Τσιάντσι μέσω μη λεκτικής αλληλεπίδρασης στο παιχνίδι. Έτσι, οι «ταμπέλες» απορρίπτονται χάρη στην διαπολιτισμική ενσυναίσθηση (Μαλικιώση-Λοΐζου, 2008).

Γ) Κοινή Αφηγηματική Κουλτούρα

Η κοινή αφηγηματική κουλτούρα διαμορφώνει ένα συλλογικό σύστημα αξιών. Αφετηρία αποτελεί ο «κίνδυνος της μίας ιστορίας» (Adichie, 2009), καθώς τα τα κοινωνικά στερεότυπα που οδηγούν σε άμβλυνση των προκαταλήψεων (Sole & Wilson, 2010), παρουσιάζοντας τους πρόσφυγες ως επικίνδυνους ή απομονωμένους. Η αναθεώρηση επιτυγχάνεται μέσω της διαπολιτισμικής ενσυναίσθησης (Μαλικιώση-Λοΐζου, 2008), που επιτρέπει την αναθεώρηση του προσωπικού πολιτισμικού πλαισίου. Στις προσωπικές αφηγήσεις, αυτό εκφράστηκε έμπρακτα με την τροποποίηση συμπεριφοράς και ρουχισμού των επαγγελματιών στις δομές, και την αξιοποίηση της ζωγραφικής και του παιχνιδιού στα σχολεία.

Συμπερασματικά, η νέα αφηγηματική κουλτούρα δεν επιβάλλει ομοιογένεια, αλλά βασίζεται στην αποδοχή της ετερότητας και των κοινών ανθρώπινων αναγκών για ασφάλεια και αναγνώριση (Malikiosi-Loizos, 2008).

Βιβλιογραφία

Malikiosi-Loizos, M. (2008). Η πολυπολιτισμική διάσταση της ενσυναίσθησης.PSYCHOLOGIA 15(1), 1-15. https://www.researchgate.net/publication/270589453_The_multicultural_dimension_of_empathy_in_Greek

Sole, D., & Wilson, D.G. (2010). Storytelling in Organizations: The power and traps of using stories to share knowledge in organizations.

https://www.researchgate.net/publication/242189756_Storytelling_in_Organizations_The_power_and_traps_of_using_stories_to_share_knowledge_in_organizations

Ομάδα 1- Δραστηριότητα 12